– Evren her şeydir, dedi Kumkurdu. Var olan her şey! Burada ve şimdi, o zaman ve orada. Aydınlık ve karanlık, galaksiler ve yıldızlar, gezegenler, kuyrukluyıldızlar, trampetler ve kartallar ve ayılar ve bazen, bir pantolonun cebinde duran tozlu, kırmızı şekerlemeler.

– Benim biraz önce yuttuğumdan mı? dedi Zackarina. O da mı evrenin bir parçasıydı?

– Elbette! dedi Kumkurdu. O da evrenin bir parçasıydı. Sen de Zackarina, sen de evrenin bir parçasısın.

– Ben mi? Gerçekten mi? dedi Zackarina. Kumkurdu yalnızca gülümseyip başını salladı. Ve kısacık bir an, bütün evren onun altın sarısı gözlerinde parladı. Zackarina kendini hafiflemiş hissetti. O kadar mutlu olmuştu ki, eve neredeyse uçarak gitti.